Blijven dromen

Ik zou nog een keer ingaan op wat het met ons doet dat onze plannen drastisch zijn omgegooid. Allereerst is mijn droom de wereld rond te zeilen. Als ik geld genoeg zou hebben, dan zou ik het liefst voor onbepaalde tijd rondzwerven met een zeilschip. Deze droom zal blijven, het is misschien ook goed om dromen te houden. Toen wij vertrokken was duidelijk dat dit dé tocht zou worden. De teleurstelling van deze wijziging van route was natuurlijk een behoorlijke klap, zeker voor mij.

Voor Carolien was het een opluchting dat de plannen gewijzigd werden. Ook heel logisch natuurlijk want zij was zeeziek en ik niet. Haar droom was veel meer om met het gezin bij elkaar te zijn op een plek met mooi weer en een mooie omgeving. Uiteraard voor mij ook, maar dat was niet de oorsprong van mijn droom. Die was al lang geleden geboren.

We zijn nu een tijdje op deze eilanden en hebben het reuze naar onze zin en genieten! Er is geen druk, er is geen planning en alles loopt erg relaxed. Als we het rondje wel hadden gemaakt, dan is er toch een soort stress factor die continu aanwezig is. Misschien ook wel een gezonde spanning die als prettig ervaren kan worden. Dat hebben wij nu niet, maar zal straks weer terug komen als we rond maart weer naar het weer voor het noorden gaan kijken. Is ook wel lekker een mens moet ook een beetje scherp gehouden worden.

Als we terugkijken naar de beslissing dan staan wij er allebei vol achter en weten we dat we de juiste hebben genomen. Het kon niet anders. Carolien zei het toen, en ik wist het eigenlijk al. Wij nemen het leven zoals het is, proberen er veel uit te halen maar accepteren ook dat het anders kan lopen dan gepland. Blijkbaar voelen we dat beide goed aan. Dat wij zo in het leven staan is veel belangrijker dan het rondje om de wereld of zo nodig die oceaan moeten oversteken. Het doet ook wel pijn anderen wel te zien vertrekken, maar zo is het leven en dat moet je accepteren. Je kijkt altijd naar wat je niet hebt, en dat is dom. Als je eerlijk bent hebben we zoveel meer dan de meeste mensen om ons heen en hebben we geen recht van klagen. Ooit had ik de droom het IJsselmeer over te steken, over te steken naar Engeland, de Oceaan te bevaren, de Wereld rond. Zo kunnen we nog wel even doorgaan. Wij mogen heel blij zijn en ons erg rijk rekenen dat we dit ene jaar zo intens met elkaar doorbrengen op deze kleine vierkante meters. Dat is niet iedereen gegeven.

Het seizoen 2012 was een vreemd seizoen qua weer. Niet alleen in Nederland maar ook in de landen waar wij onderweg langs zijn gekomen. Te veel wind, te weinig wind. Winden met orkaankracht op de Azoren. Geen noord oost passaat langs Portugal. Over het algemeen veel te nat. We volgen een aantal boten die nu oversteken of overgestoken zijn en ook daar lezen we dat het geen prettige tochten zijn. Dus niet de passaatwind kracht 5 in de rug en dagen door zeilen zonder ook maar iets aan te hoeven raken. Nee, het zijn ruige tochten met veel wisselende omstandigheden, kruisdeining en veel squalls. Wat dat betreft zijn we zeker blij dat we niet overgestoken zijn en blijkt onze beslissing de juiste.

Mijn droom zal blijven en dat is maar goed ook.

2e dagje La Palma

Beetje later uit bed dan gepland, maar toch op tijd bij Mirador de Cumbrecita. We zouden vanaf hier naar Mirador los Rogues lopen en weer terug. Het pad was te steil om met de kinderen te lopen en na een kleine uiglijder van mij met Noa aan de hand zijn we maar terug gegaan. Het moet wel leuk blijven. Waar ik uitgleed was het niet echt stijl, maar er lag allemaal los grind op het pad. Fototoestel ook stuk trouwens. Erg jammer want hij maakte mooie foto's. Gelukkig hebben we nog een ander toestel en de telefoon, dus we hebben wel wat plaatjes kunnen schieten. Wel wat mindere kwaliteit. De laatste foto's van het toestel.

Het eerste niet zo stijle gedeelte van het pad.

Onderweg naar de andere kant van de Caldera. Een heel stuk rijden met ontelbare haarspeldbochten. Wel leuk om hier te rijden, alleen jammer dat je niet om je heen kan kijken. Na een dik uur waren we aan de andere kant. Onderweg mooie rotsformaties maar niet de weidse uitzichten die we op andere eilanden wel aantroffen. Waarschijnlijk is het gewoon te stijl ofzo. Wel erg veel groen. Op de andere eilanden waren ook meer mogelijkheden om je auto even langs de kant van de weg neer te zetten en te genieten van het uitzicht. Misschien kwam het daar ook wel door.

Op een gegeven moment zaten we boven de wolken, in tegenstelling tot gisteren was het gelukkig aardig helder .

Tenerife op de achtergrond

Wij hadden dit nog nooit zo gezien en het is een erg vreemde gewaarwording. Prachtig! Verder langs de duizendbochtenweg werd het almaar kaler en op een gegeven moment zaten we boven de boomgrens. Naast dat La Palma het steilste eiland is en de grootste erosiekrater heeft, heeft het ook nog de grootste telescoop ter wereld.

En het landschap werd steeds surrealistischer.

Je kan hier prachtige wandelingen maken over en langs de rand van de Caldera. Deze duren wel altijd een uur of 4. Het hoogste punt is bereikbaar met de auto en voor ons natuurlijk ideaal, daar kwamen we er achter dat La Palma zijn uitzichten bewaarde voor het laatst. Op de foto's misschien niet goed te zien, deze overweldigende diepte.

Totale diepte van de Caldera is ongeveer 2 kilometer.

Normaal gesproken kon je naar dit punt toelopen met een nog beter uitzicht, dit was afgesloten vanwege instortingsgevaar. Er werd druk aan gewerkt. Ook op de wegen liggen regelmatig brokken die je liever niet op of onder je auto wilt hebben. Alle lijkt toch allemaal een beetje los te zitten. De weg naar beneden (richting het westen voor ons) was een stuk korter, maar ook steiler. Mooi dat we dit bergafwaarts konden doen. We zijn doorgereden naar La Fajana waar ze zoutwater poelen hebben. Dit zijn natuurlijke golfslagbaden waar de zee zich in stort. Waarschijnlijk was het nog geen hoog water, want de rand werd niet bereikt. Je zou hier ook goed kunnen snorkelen, dat is niet echt gelukt. Ook wel logisch als je naar de foto's kijkt.

Deze oude baden waren niet meer bereikbaar.

De nieuw aangelegde baden.

Op een gegeven moment kregen we een lichte zoute douche op de rotsen, dus toch wat hoger dan verwacht. Noa wilde wegspringen, maar bleef uiteindelijk keurig staan.

Van hieruit zijn we naar Los Tiles gereden. Het subtropisch regenwoud. Hier was een kleine tocht met 700 traptreden waar we toch maar vanaf gezien hebben. Er was ook een kleiner rondje te maken. Dat kwam ons goed uit. Volgens de Lonely Planet " oozing with live" en inderdaad allerlei geluiden uit het woud. Hoofdzakelijk vogeltjes. Wel mooi om weer eens tussen de loofbomen te wandelen. Een mooi pad langs een  watertje. Het fototoestel was leeg en er was wat minder licht door al de bomen. Van de foto's van de telefoon is eigenlijk maar 1 plaatsbaar.

Via San Andres zijn we weer naar Tazacorte gereden. Een lange dag die we afgesloten hebben met een pizzaatje. Oh ja, nog een foto te goed. De rotswoningen, onderweg ook erg veel van gezien.

Dit zijn natuurlijke gaten waar men dan een muurtje voor metselt of een deur voor zet. Onderweg zagen we een vrachtwagen geparkeerd staan in zo'n grot naast de weg.

Dagje La Palma

Vanmorgen naar het havenkantoor en de auto was zo geregeld. Rond 10:00 konden we op pad. Nou ja, eerst even een stoeltje omwisselen van de kinderen. Altijd een gehannes met de stoeltjes, maar goed. Om een uur of 11:00 waren we bij het bezoekerscentrum bij de Caldera Taburiente. De grootste erosie krater ter wereld. Deze krater is ontstaan doordat de vulkaan ingestort is en dus niet door een uitbarsting. Vervolgens is er een gedeelte geërodeerd richting zee. Dit is mooi te zien vanuit de lucht.

Er is jaren vanuit gegaan dat dit gedeelte van het eiland in een keer in zee is gestort tijdens een uitbarsting. En dat dit weer zou kunnen gebeuren op korte termijn. Wat dan een super tsunami zou geven van enige honderden meters op de Amerikaanse oostkust. Waarschijnlijk is dit dus onzin.

Bij het bezoekerscentrum was het erg druk, dus zijn we vrij snel verder gegaan richting de caldera. Daar aangekomen kregen we te horen dat we eerst een kaartje moesten halen in het bezoekerscentrum. In het bezoekerscentrum werd gemeld dat we pas om 13:00 naar de krater konden i.v.m. de drukte. Dat duurde ons wat te lang en we hebben geboekt (overigens gratis) voor morgen. Maar onze planning en uitgestippelde route was wel aardig in de war en er was al veel tijd verloren inmiddels. De boel een beetje omgegooid en richting Santa Cruz gereden en vervolgens naar de rotstekeningen en grotwoningen bij Belmaco.

De rotstekeningen zijn al aardig aan het vervagen. Deze stammen uit de pre historie

 Een vrij gegraven rots woning. Op La Palma worden deze veel gevonden. Ook bij onze haven zijn er een paar te zien. Enkele zijn nog steeds bewoont.

De slaapkamer.

Vanuit Belmaco zijn we naar de vulkaan San Antonio gereden. Hier heeft de laatste uitbarsting plaats gevonden van de Canarische eilanden (dus niet op El Hierro zoals ik eerder schreef). Je kan hier rond de krater lopen en dit is best bijzonder, meestal is alles erg moeilijk bereikbaar. Zeker met kinderen. Een tochtje van 3 kwartier op mooi vlak terrein.

 Vanaf San Antonio zijn we verkeerd gereden en dat heb je niet zo snel door. Dus we waren een half uur op pad en kwamen uit tussen de bananenplantages. Ook mooi om te zien. 90% van de kuststrook is hiermee beplant. De bewegwijzering is net als op de andere eilanden niet wat we gewend zijn. De kaart van het autoverhuur kantoor was ook erg slecht.

Uiteraard werden we wel getrakteerd op een mooi uitzicht langs de westkust. Hier is ook mooi te zien hoe stijl het eiland oploopt. Het is het stijlste eiland te wereld!

Dus weer terug en inmiddels was het eind van de middag en zijn we via de supermarkt naar de boot gegaan.

Overal zie je de vrolijke kleuren op de huizen en gebouwen, dit is vlak bij de haven van Tazacorte.
Morgen weer vroeg op om de caldera en het noordelijke gedeelte van het eiland te bekijken. We zijn erg benieuwd!

Tazacorte

Kust bij Restinge

Vanmorgen aangekomen op La Palma. Rond 9:00 meerden we af aan de steiger.  Mooi tochtje met weinig deining en gestuiter. Beetje halve wind / aan de wind met een kracht tussen de 3 en de 5. Behalve bij de kaap van El Hierro daar was het echt windstil. Mimimale snelheid was 0.88 knoop (1.6Km/h).

Ook een mooie nacht helder met aan het eind de maan erbij en verder geen schip gezien. De windvaan heeft het grootste gedeelte gestuurd en deed het ook prima. Lang geleden dat we zo rustig hebben gevaren in de nacht. Volgens mij was dat van Roscoff naar Camaret.

Tazacorte

Morgen proberen we via de haven een auto te huren, het havenkantoor is dicht vanwege een feestdag. Het ligt rustig in de haven met een tien tal passanten. Er is een klein resort dorpje bij de haven maar verder niks. Het ziet er wel mooi uit. De haven is erg luxe, maar is nog niet helemaal af. Er wordt nog hard gewerkt aan een tweede dam die volgens mij betaald is door de Europese Unie (kosten $53.000.000,-). Zo zien we hier regelmatig van dit soort projecten. Misschien niet volledig door Europa betaald.

In aanbouw zijnde haven en zeewering

We zijn erg benieuwd naar het eiland, het zou het groenst moeten zijn van alle eilanden. En een van de mooiste.

Onderweg naar La Palma

22:30 we zijn net om het westelijkste puntje van El Hierro gevaren. Toen we weg gingen om 18:00 stond er aardig wat wind en golven.  Dit kwam hoofdzakelijk omdat we bij een kaap liggen en aan lager wal. Al snel zakte de wind en golven in. Rustig de kinderen op bed kunnen doen. Lekker zo. Nu toch de motor maar aan. Snelheid liep terug onder de 2 knopen. Dan kun je ons dus kruipend inhalen. Er is geen maan maar het is wel helder. Mooi donker dus en veel sterren. Hoop dat het zo weer gaat waaien!

Dagje El Hierro en nog meer bezoek!

Carolien haar moeder komt langs! Rond begin maart. Hartstikke leuk! Ze blijft aan boord slapen en komt naar Gran Canaria. Mijn vader en zus hebben geboekt voor Tenerife in de eerste week februari.

We liggen inmiddels een paar dagen op El Hierro. Erg rustig eiland. Dat is heerlijk en heeft zijn voordelen, goedkoopste haven tot nu toe. De havenmeester was op vakantie en kwam toch nog even terug helaas. Dus moesten we wel betalen. Maar heeft ook zijn nadelen. We konden hier geen auto huren en moesten dan eerst naar Valverde, eigenlijk naar het vliegveld. Dat is een bustocht van ongeveer 1,5 uur. Geen probleem, maar de eerste bus gaat om 6:40, de tweede om 10:30. Eerste veel te vroeg en de tweede erg laat. Dus we besloten om maar weer een keer met de bus een eiland te bekijken. De laatste bus ging al om 13:30 terug dus dat was even puzzelen in de keuzes. Het ging ons vooral om het meest bijzondere en dat waren de lava velden. Laten die nou net om de hoek van de haven liggen. Dus we zijn naar Valverde geweest en weer terug. Leuke tocht en zo zie je toch best veel van het eiland. De mooiste stukken van het eiland zijn vrijwel niet bereikbaar, en alleen vanaf het water te zien. We willen morgen richting La Palma. De wind is gunstig, oost tot zuidoost. Meestal is het iets met noord er in. Dit is net niet te doen in een dagtocht, dus we gaan eind van de middag weg om nog wat van het eiland te zien en komen dan in de ochtend aan op La Palma.

Een klein busje voor 12 personen en iedereen in het dorp zwaait naar de bus. De dorps malloot zat ook in de bus en was druk aan het zingen en praatjes aan het maken. Jongedame kreeg woorden met een familielid over het al dan niet uitdoen van de speen van haar dochter. Felle tante hoor! Het eiland is wat vlakker en het bos in het midden heeft wat meer ruimte, wel een mooi bos leek het. Er was aardig wat bewolking en we reden af en toe door de wolken heen. We zouden misschien in El Pinar rond kijken of we het bos in konden, maar dit was veel te ver weg. Dus zijn we overgestapt in de andere bus. Valverde is ook een leuk plaatsje, de hoofdstad met iets van 2000 inwoners. Verder niet veel bijzonders.

Terug in de haven zijn we het dorp uitgelopen en richting de lava velden gegaan. Het gehele zuiden is hier ongeveer mee bedekt door de laatste uitbarsting in 1971. Een soort maanlandschap, maar weer heel anders als Lanzarote.

We hebben een hele slechte verbinding hier, dus of en foto's bij het bericht staan is ons een raadsel.

El Hierro

Op 2 januari zijn we vertrokken uit de haven van San Sebastian. Tot onze verbazing regende het, nou ja eigenlijk was het al verdampt voor het de grond raakte, maar toch. San Sebastian is een leuke plek, zeker de moeite waard om nog eens langs te gaan mocht het zo uitkomen. Rond La Gomera worden eigenlijk de meeste ankerplekken aangegeven op de kaart. We hebben de beste bekeken, maar overal stond deining. Dus we zijn doorgevaren naar Valle Gran Rey. Ook daar was er te veel deining.

Bootjes voor anker bij Valle Gran Rey. Bij de enorme klif recht uit zee.

Valle Gran Rey vanaf het water

 Onderweg hebben weer eens gevist, met ander aas, maar het mocht niet baten. Van een visser hebben we toen maar een Bonito gekocht. Ik had nog nooit een vis klaar gemaakt, gelukkig had de visser de kop en de ingewanden er al uit.

Vissen worden overgegooit, uit het kleine bootje kwamen zeker 5 kruiwagens

  Het viel niet mee, maar uiteindelijk toch aardig wat vlees van de vis. Erg apart en ons een beetje te vissig. Hadden we beide last van. Maar wel lekker.

 Hier lagen we aan de kade. Geen faciliteiten verder en geen drijfsteiger. Dat is er vervelend omdat er toch wat deining stond en we dus aardig heen en weer gingen. De lijnen moeten erg ruim en lang gezet worden, i.v.m. eb en vloed. De hele nacht dus lawaai en heen en weer gerost. Het touw van de buurman zat op een gegeven moment langs ons anker, dus er maar weer uit. In totaal 4x er uit geweest en slecht geslapen. De havenprijs was net zo hoog als in La Gomera kwamen we achter en de havenmeester had zich verslapen. Dus vrolijk de ochtend in en om 9:00 voeren we richting El Hierro.

El Hierro Mooi en stijl eiland met veel groen. 

Een erg vervelende tocht met kruisdeining en recht voor de wind dus slingeren. Koers een beetje aangepast en dat ging beter, maar af en toe een beste schuiver. Toen we bijna bij El Hierro waren kwamen er dolfijnen langs! Eindelijk weer eens, de laatste echte school was bij La Coruna. Noa en Sophie hebben ook vollop genoten. Filmpje moeten we nog even bekijken of dat de moeite waard is.

Deze dolfijnen waren wat kleiner maar veel actiever dus af en toe mooie sprongen.

Uiteindelijk zijn we doorgevaren naar Restinge het zuidelijkste punt van het eiland.