Blijven dromen

Ik zou nog een keer ingaan op wat het met ons doet dat onze plannen drastisch zijn omgegooid. Allereerst is mijn droom de wereld rond te zeilen. Als ik geld genoeg zou hebben, dan zou ik het liefst voor onbepaalde tijd rondzwerven met een zeilschip. Deze droom zal blijven, het is misschien ook goed om dromen te houden. Toen wij vertrokken was duidelijk dat dit dé tocht zou worden. De teleurstelling van deze wijziging van route was natuurlijk een behoorlijke klap, zeker voor mij.

Voor Carolien was het een opluchting dat de plannen gewijzigd werden. Ook heel logisch natuurlijk want zij was zeeziek en ik niet. Haar droom was veel meer om met het gezin bij elkaar te zijn op een plek met mooi weer en een mooie omgeving. Uiteraard voor mij ook, maar dat was niet de oorsprong van mijn droom. Die was al lang geleden geboren.

We zijn nu een tijdje op deze eilanden en hebben het reuze naar onze zin en genieten! Er is geen druk, er is geen planning en alles loopt erg relaxed. Als we het rondje wel hadden gemaakt, dan is er toch een soort stress factor die continu aanwezig is. Misschien ook wel een gezonde spanning die als prettig ervaren kan worden. Dat hebben wij nu niet, maar zal straks weer terug komen als we rond maart weer naar het weer voor het noorden gaan kijken. Is ook wel lekker een mens moet ook een beetje scherp gehouden worden.

Als we terugkijken naar de beslissing dan staan wij er allebei vol achter en weten we dat we de juiste hebben genomen. Het kon niet anders. Carolien zei het toen, en ik wist het eigenlijk al. Wij nemen het leven zoals het is, proberen er veel uit te halen maar accepteren ook dat het anders kan lopen dan gepland. Blijkbaar voelen we dat beide goed aan. Dat wij zo in het leven staan is veel belangrijker dan het rondje om de wereld of zo nodig die oceaan moeten oversteken. Het doet ook wel pijn anderen wel te zien vertrekken, maar zo is het leven en dat moet je accepteren. Je kijkt altijd naar wat je niet hebt, en dat is dom. Als je eerlijk bent hebben we zoveel meer dan de meeste mensen om ons heen en hebben we geen recht van klagen. Ooit had ik de droom het IJsselmeer over te steken, over te steken naar Engeland, de Oceaan te bevaren, de Wereld rond. Zo kunnen we nog wel even doorgaan. Wij mogen heel blij zijn en ons erg rijk rekenen dat we dit ene jaar zo intens met elkaar doorbrengen op deze kleine vierkante meters. Dat is niet iedereen gegeven.

Het seizoen 2012 was een vreemd seizoen qua weer. Niet alleen in Nederland maar ook in de landen waar wij onderweg langs zijn gekomen. Te veel wind, te weinig wind. Winden met orkaankracht op de Azoren. Geen noord oost passaat langs Portugal. Over het algemeen veel te nat. We volgen een aantal boten die nu oversteken of overgestoken zijn en ook daar lezen we dat het geen prettige tochten zijn. Dus niet de passaatwind kracht 5 in de rug en dagen door zeilen zonder ook maar iets aan te hoeven raken. Nee, het zijn ruige tochten met veel wisselende omstandigheden, kruisdeining en veel squalls. Wat dat betreft zijn we zeker blij dat we niet overgestoken zijn en blijkt onze beslissing de juiste.

Mijn droom zal blijven en dat is maar goed ook.